AICAR 50mg

Co to jest AICAR?

AICAR (5-Aminoimidazole-4-carboxamide ribonucleoside), znany również jako Acadesine, jest związkiem do badań eksperymentalnych, badanym głównie ze względu na jego zdolność do wpływania na białko kinazę aktywowaną przez AMP (AMPK) – jeden z kluczowych regulatorów komórkowego metabolizmu energetycznego.

Chociaż AICAR często występuje w kategorii peptydów badawczych, technicznie nie jest peptydem, a analogiem nukleozydu.

Po wejściu do komórek AICAR ulega fosforylacji do aktywnego metabolitu ZMP (AICAR monophosphate). ZMP naśladuje część efektów AMP i może aktywować AMPK – swoisty „czujnik energii” komórkowej, który reaguje na zmiany stanu energetycznego komórki.

Aktywacja AMPK wiąże się ze zwiększeniem procesów wytwarzających energię oraz ograniczeniem części energochłonnych procesów anabolicznych. Dzięki temu mechanizmowi AICAR stanowi przedmiot poważnego zainteresowania w badaniach nad metabolizmem tłuszczów, wykorzystaniem glukozy, wrażliwością na insulinę, funkcją mitochondrialną i wytrzymałością fizyczną.

Szczególnie znane są badania przedkliniczne dotyczące wytrzymałości fizycznej. W modelach zwierzęcych farmakologiczne aktywowanie AMPK za pomocą AICAR wiąże się z adaptacjami metabolicznymi przypominającymi część efektów treningu.

Dlatego AICAR bywa nazywany „exercise mimetic”, mimo że określenie to jest uproszczone i nie oznacza, że związek potrafi odtworzyć wszystkie fizjologiczne efekty wysiłku fizycznego.

AICAR jest również badany w kontekście zaburzeń metabolicznych, fizjologii układu sercowo-naczyniowego, metabolizmu glukozy oraz różnych procesów komórkowych regulowanych przez AMPK.

AICAR nie został zatwierdzony jako produkt leczniczy do rutynowego stosowania przez FDA ani EMA i jest wykorzystywany przede wszystkim w warunkach naukowych i badawczych.

Jakie są korzyści z AICAR?

Aktywacja AMPK

AICAR jest jednym z najlepiej znanych eksperymentalnych narzędzi do badań nad AMPK – głównym regulatorem bilansu energetycznego komórek.

Wsparcie metabolizmu tłuszczów

Aktywacja AMPK wiąże się ze zwiększeniem utleniania kwasów tłuszczowych oraz zmianami w sposobie, w jaki komórki wykorzystują substraty energetyczne.

Poprawa metabolizmu glukozy

AICAR jest badany pod kątem potencjalnego wpływu na transport i wykorzystanie glukozy przez tkanki obwodowe.

Wsparcie wrażliwości na insulinę

Sygnałowanie AMPK uczestniczy w regulacji homeostazy glukozy, dlatego AICAR stanowi przedmiot zainteresowania w badaniach metabolicznych.

Zwiększanie wytrzymałości fizycznej

W modelach przedklinicznych AICAR jest powiązany ze zwiększoną wytrzymałością oraz adaptacjami metabolicznymi mięśni szkieletowych.

Wsparcie funkcji mitochondrialnych

AMPK uczestniczy w regulacji biogenezy mitochondrialnej i adaptacji komórkowej do zwiększonych potrzeb energetycznych.

Adaptacja metaboliczna

AICAR jest używany do badania mechanizmów, dzięki którym komórki przechodzą od magazynowania do wykorzystywania energii.

Badania nad składem ciała

Ze względu na wpływ na metabolizm lipidów i glukozy AICAR budzi zainteresowanie w eksperymentalnych modelach związanych z tkanką tłuszczową i składem ciała.

Badania nad metabolizmem mięśni

Związek jest stosowany do badania adaptacji metabolicznych mięśni szkieletowych do deficytu energetycznego i wysiłku fizycznego.

Badania kliniczne nad AICAR

AICAR jest stosunkowo dobrze przebadanym związkiem eksperymentalnym i w przeciwieństwie do wielu produktów typu research ma zarówno znaczącą literaturę przedkliniczną, jak i dane z badań prowadzonych na ludziach.

Pod nazwą Acadesine związek był badany w warunkach klinicznych, w tym w odniesieniu do układu sercowo-naczyniowego oraz uszkodzeń niedokrwiennych.

W niektórych eksperymentach na ludziach AICAR był również wykorzystywany do badania metabolizmu glukozy, fizjologii mięśni oraz sygnalizacji AMPK.

Jednak duża część popularności AICAR wynika z badań przedklinicznych nad wytrzymałością fizyczną. W znanym modelu zwierzęcym farmakologiczne aktywowanie AMPK wiąże się ze znaczącym wzrostem wytrzymałości u zwierząt nietrenowanych.

Wyniki te przyczyniają się do określenia AICAR jako „exercise mimetic” i wzbudzają znaczne zainteresowanie rolą AMPK w adaptacji mięśni szkieletowych.

Jednak wyniki z modeli zwierzęcych nie mogą być bezpośrednio przenoszone na ludzi i nie dowodzą równoważnego efektu w zakresie ludzkiej zdolności do pracy fizycznej.

AICAR nie otrzymał zatwierdzenia do rutynowego stosowania jako środek odchudzający, do poprawy wyników sportowych ani do zwiększania wytrzymałości fizycznej.

Prawidłowe przyjmowanie i dawkowanie AICAR

Nie ma oficjalnie ustalonej ani zatwierdzonej dawki dla AICAR. W różnych protokołach eksperymentalnych i badawczych spotyka się ilości w przybliżeniu od 5 do 50 mg, przy czym najczęściej omawiany zakres to około 10–25 mg.

Czas trwania protokołów eksperymentalnych zwykle waha się między 2 a 4 tygodniami, w zależności od konkretnego modelu badawczego i przyjętych celów.

Spotyka się również znacznie wyższe ilości, ale nie są one poparte wystarczającymi danymi klinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa i skuteczności.

Wszystkie podane ilości są w całości eksperymentalne i zostały przedstawione wyłącznie w celach naukowo-informacyjnych. Nie stanowią one zalecenia stosowania u ludzi ani dawki medycznej.

Możliwe działania niepożądane po AICAR

AICAR wpływa na podstawowe mechanizmy komórkowego metabolizmu energetycznego, dlatego jego potencjalne efekty nie ograniczają się wyłącznie do mięśni szkieletowych.

W zależności od modelu eksperymentalnego i stopnia ekspozycji opisywano lub stanowią one potencjalne zainteresowanie:

• zmiany w poziomach glukozy we krwi;

• zaburzenia metaboliczne;

• dyskomfort żołądkowo-jelitowy;

• ból głowy;

• zawroty głowy;

• zmiany w poziomach kwasu moczowego;

• efekty dotyczące układu sercowo-naczyniowego;

• zmiany w bilansie energetycznym komórek.

Przy dłuższej lub wysokiej ekspozycji konsekwencje ogólnoustrojowej aktywacji AMPK nie zostały w pełni ustalone.

Długoterminowy profil bezpieczeństwa AICAR przy stosowaniu w celu zmiany zdolności do pracy fizycznej lub składu ciała nie został ustalony.

Porównanie AICAR z innymi peptydami i związkami badawczymi

AICAR vs MOTS-C

MOTS-C to peptyd zakodowany w mitochondriach, badany w związku z homeostazą metaboliczną, metabolizmem glukozy oraz adaptacją komórkową do stresu energetycznego. AICAR nie jest peptydem i działa bardziej bezpośrednio na sygnalizację AMPK poprzez swój aktywny metabolit ZMP.

AICAR vs 5-Amino-1MQ

5-Amino-1MQ jest eksperymentalnym inhibitorem NNMT i badany w związku z metabolizmem NAD⁺, tkanką tłuszczową oraz bilansem energetycznym. AICAR działa innym mechanizmem, a jego głównym celem badawczym jest sygnalizacja AMPK.

AICAR vs HGH Fragment 176-191

HGH Fragment 176-191 stanowi fragment cząsteczki hormonu wzrostu i jest badany głównie w związku z metabolizmem lipidów. AICAR nie jest związany strukturalnie z hormonem wzrostu i wpływa na energetykę komórkową poprzez AMPK.

AICAR vs Hormon Wzrostu (HGH)

Hormon Wzrostu (HGH) działa poprzez receptor GH i oś IGF-1 oraz ma szeroki wpływ na wzrost, regenerację i metabolizm. AICAR nie jest środkiem hormonalnym, a jego główny mechanizm wiąże się z sygnalizacją energetyczną komórki oraz AMPK.

Informacje na tej stronie internetowej zostały zebrane i podsumowane na podstawie wielu badań naukowych i analiz.

Ma ona charakter wyłącznie informacyjny i nie jest przeznaczona do diagnozowania, leczenia ani zapobiegania chorobom.

Produkty oferowane na stronie nie są sklasyfikowane jako leki ani wyroby medyczne i są odpowiednie wyłącznie do celów laboratoryjnych i naukowo-badawczych.